07-05-10

Valentijn zonder Jake.

Het was vrijdag 13 februari.
Ik liep samen met Jake naar huis.
Op de hoek van de straat, waar we elk een andere kant op moesten, bleven we staan.
De hele dag had ik nagedacht hoe ik het zou vragen.
Het was simpel en kort geworden.
‘Gaan we morgen samen iets doen?’, vroeg ik.
Hij keek me aan; verdrietig, schuldig en een beetje bang.
‘Sorry, ik kan niet. Ik moet naar een familiefeestje. Echt stom, maar ik moet mee’. ‘
Oh, geeft niet’, antwoordde ik.
En de leuke plannen die ik al voor de volgende dag had gemaakt, vervaagde.
‘Tot maandag’, en ik liep teleurgesteld naar huis.

Ik geloofde alles wat hij zei.
Naïef, dat weet ik.
Achteraf snap ik het niet.
Als hij echt zo graag bij mij was geweest die dag, had hij wel een oplossing gevonden.
Maar nee, we konden echt niet bij elkaar zijn op Valentijn.
Achteraf gezien was het zo dom van me.
Ik had moeten weten dat hij tegen me loog.
Zijn gezicht veraadde dat, maar toen zag ik dat niet.
Verblind door mijn liefde voor hem.
Wat ik toen wel had gezien was een vleugje angst in zijn blik.
Op dat moment kon ik het niet plaatsen, maar nu wel.
Hij was bang geweest dat ik hem niet zou geloven.
Want hij ging helemaal niet naar een familiefeest.
Hij ging naar Lisa.

To be continued..

 

 2cyjv9e


baby I was naive
got lost in your eyes
and never really had a chance.

21:21 Gepost door Dreamgirl. in Liefde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

ik bewonder hoe knap en vlot je schrijf,het spreekt me aan...als is het een droevige historie...ik kom zeker nog naar je blog kijken...
grtjs

Gepost door: jan | 08-05-10

De commentaren zijn gesloten.